Gekleurde sneeuw. Het zou sneeuw nog leuker maken dan het al is. Alsof de wereld totaal nieuwe kleuren krijgt. Je zou je ogen nog meer uitkijken dan je nu al doet. Want het blijft mooi, sneeuw. Het zou echt tof zijn als er daadwerkelijk één of ander natuurverschijnsel zou optreden waardoor er groene, gele, blauwe, rode, paarse en roze sneeuwvlokjes naar beneden zouden dwarrelen.

Je wordt ’s ochtends wakker en kijkt uit het raam. Alles in kleur. Alsof er één groot pak vruchtenhagel over het land is uitgestrooid. Roze sneeuwpoppen. Gele sneeuwballen. Blauwgekleurde wegen. Een iglo met alle kleuren die je maar kunt bedenken. De wereld verandert in één groot speelterrein met onbeperkt veel mogelijkheden.

En dan is de sneeuwpret over. Het gaat dooien. Alle sneeuw verliest hun heldere kleur. De straten liggen vol met prut, de kleuren lijken nergens meer naar. Als een gesmolten raketijsje.

Naar een vraag van Scholieren.com.

Ik was zestien en kreeg een scooter voor mijn verjaardag. Vol goede moed stommelde ik het CBR binnen om vervolgens een halfuur later teleurgesteld naar buiten te komen. Zucht. “Leren, Nicolette. Niet naar de plaatjes kijken. Geen vragen uit je hoofd leren.” En daar ging ik weer. Zes weken later stond ik weer in Zwolle. En wéér werd ik teleurgesteld. Twee fout teveel. Twee vragen die ik wél wist maar op het laatst niet kon verbeteren door de tijdslimiet. “Je denkt te moeilijk, Nicolette. Echt.” Ik had geen zin meer.

En ach, waar had ik die scooter nou voor nodig. Ik ging elke dag op en neer naar Zwolle. Met de bus. De scooter raakte op de achtergrond. Uiteindelijk verkocht mijn vader hem. “Jammer, hoor.”

En toen was ik zeventien. Bam. Bijna achttien. En het openbaar vervoer was hetgeen wat ik het meest haatte in mijn leven. Mijn ouders keken me hoofdschuddend aan. “Nu weer op voor je scooter? Zou je niet wachten tot je kunt beginnen aan je rijles?” Oh, wat twijfelde ik. Vijf maanden wachten en dan nog eens aan rijles beginnen? Dat leek nu niet echt een korte termijn-oplossing.

Gelukkig blijkt de regelgeving te zijn aangepast. Zeventienjarigen (en zelfs zestienjarigen) mogen al beginnen aan rijles. Zo ook gekken als ik. Als dat maar goed gaat. Ik raad iedereen aan om aanstaande zaterdag de ramen en deuren gesloten te houden. Mijn eerste rijles zal geschieden.

Daar staat mijn vriendin, ietwat bedremmeld. “Mijn kaartje is écht wel geldig, hoor. Ik heb hem vandaag gekocht!” De kale buschauffeur kijkt haar nors aan. “Er staat dat hij niet geldig is.” Ik stap naar voren. “Oh, jawel. Ze heeft hem vandaag nog gekocht. Ik herinner me nog dat ze zich erover verwonderde dat hij 1 euro 50 duurder is geworden!” Oei. Dat had ik beter niet kunnen zeggen. “Luister, dat heeft hier niets mee te maken. Er staat dat hij van vorige week is. Leuk geprobeerd, dametje.” Even sta ik perplex. Dan hervat ik mezelf weer. “Maar..” Plots word ik onderbroken. “Dacht je hier wat tegenin te brengen?” Ik staar hem aan. “Nou, ja, want..” “Ja, wat? Onderbreek me niet! Nou, zeg het dan.” Kan ik nou praten of niet? Ik besluit alsnog m’n mond open te trekken. “Zij betaalt een kaartje en je zou toch kunnen verwachten dat ze daar een geldig kaartje voor terug krijgt, of niet soms?”

En daar begint de tirade. ”Die buschauffeurs weten echt wel wat ze doen! Ze werken hier al meer dan 30 jaar en hebben dus alle ervaringen. Op de achterkant van het kaartje staat dat je als reiziger zelf verantwoordelijk bent voor de geldigheid van het kaartje. Had je vriendin maar beter de stempel moeten controleren.” Ik gris het kaartje uit haar handen. Verschillende cijfers staan er. Ik herken alleen de ’17′ van deze dag (17 januari). Voor de rest word ik er niet veel wijzer van. “Het is dom om zomaar alles van iedereen aan te nemen. Heel dom.”

“Zo, heb ik je een levensles geleerd. Knoop ‘m goed in je oren. Heb je daar nog wat tegenin te brengen?” Wat ben ik woest. Maar ik houd me in. De buschauffeur kijkt me aan. ”Ik mats jullie voor deze keer. Ga maar zitten.” Connexxion, you’re doing it wrong.

Januari
Back to school! Het liefst wil ik direct weer kerstvakantie. Al helemaal omdat ik half zes mijn bed uit moet. De situatie op school maakt het er niet fijner op. 11 januari houd ik een stagegesprek en jawel hoor: ik mag drie maanden bivakkeren in het grafisch bedrijf. De rest van de maand houd ik me bezig met de Spaanse taal en de Office-programma’s Word en Excel.

Februari
Mijn eerste stagedag is daar! De sfeer in het bedrijf is geweldig. Ik raak bevriend met mede-stagiaire Jetty en voer een strijd om de mayorship van het bedrijf op Foursquare met iemand van de administratie. Toch vraag ik me – als ik koffiezet voor een klant – elke keer weer af of dit werkelijk is wat ik wil.

Maart
Jetty twittert dat het wachten nu is op de burgemeester. Ze blijkt bij een gemeenteraadsvergadering te zitten. Ik vraag haar of ik de volgende keer mee mag en dat is goed. De dag erna hebben we iets waar we nog steeds om kunnen lachen. De voortdurende interrupties, het raadslid dat maar enigszins gepikeerd omhoog bleef kijken, de zoektocht naar het gezicht achter @politiekurk. En hé, mijn stuk op de opinie-site die de eerste dag van deze maand online is gegaan doet het best goed!

April
Mijn interesse voor de plaatselijke politiek is gewekt. Elke dag hoef ik rond half acht pas mijn bed uit. School lijkt nog zo mijlenver weg. Aan het einde van april neem ik afscheid van stage. Best lastig. Gelukkig vertrek ik de dag erop nog naar Amsterdam voor een redactievergadering, gevolgd door een avondje stappen. Even ergens anders aan denken.

Mei
De eerste dag van mei word ik wakker als 17-jarige. Twee weken later moet ik weer naar school. Ik ben blij om Hilde te zien. Maar school valt tegen. Ik heb veel ‘offdays’, ben geregeld ziek. Ik stuur een mailtje naar een middelbare school in de buurt: of ze nog een zielig meisje willen plaatsen in 4 havo. Ik mag langskomen. En dat doe ik. Geheel gewapend met cijferlijsten, diploma’s en een kopie van mijn ID-kaart stap ik zelfverzekerd het kantoor van de afdelingsleider binnen.

Juni
School, wat is dat? Ik heb mijn loopbaanbegeleidster beloofd om alsnog naar school te komen, but who cares? Ik ben toegelaten voor havo en ik heb dus niets meer in Zwolle te zoeken! Ik ben al bijna een maand thuis. Ik leer Duits en help een vriend van me bij de stichting waar hij aangesloten is.

Juli
Ik mag een brainstormsessie bijwonen over de Kinderombudsman. Een hele ervaring, alleen al om er te komen. Ik begin weer een beetje te lachen en besef me dat er zoveel leuks nog te wachten staat. Ik voel me verlost. Ook merk ik dat ik eindelijk echte ambities begin te krijgen. Ik voel me zelfverzekerder dan ooit en ik kan de hele wereld aan.

Augustus
Afscheid nemen van mijn nicht. Ze gaat voor een jaar naar Zuid-Afrika. Best apart dat ik haar zo’n lange tijd niet zal zien. Ik houd mijn eerste interview voor FlevoPost en het gaat goed. Ik ben erg trots op het uiteindelijke artikel. Eveneens mijn ouders. Ik voel me enigszins teleurgesteld in sommige dingen die er gebeurd zijn maar gelukkig staat me er een heel tof weekend in Amsterdam te wachten.

September
De maand der eerste schooldagen. Ja. Maar eerst nog meer leuke dingen doen: het Glemmer Beachfestival bijwonen en een workshop van de beroemde schrijver Kluun. En ja hoor, dan is toch echt mijn eerste schooldag. Met Corina kan ik het heel goed vinden en zij behoort dan ook vanaf dag één tot mijn vriendinnen. De eerste schoolweek wordt afgesloten met een 538-feestje. Halverwege de maand ontmoet ik iemand die mijn leven totaal op zijn kop zet.

Oktober
Yay, we gaan naar de dierentuin! En daar is een verregende meeting in Artis. Woest zijn we, er zijn nergens gordeldieren te bekennen. Dit kan echt niet. Trouwens, mijn leven staat nog steeds op mijn kop. De persoon in kwestie heb ik omgedoopt tot Mister Onduidelijk.

November
Het gewone gangetje. Ik heb mijn plek gevonden, alles op de havo gaat goed. De verliefdheid probeer ik naar de achtergrond te schuiven omdat dit niets gaat worden zo. Ik heb altijd mijn woordje klaar, behalve bij hem in de buurt. Iemand die ik hiervoor nog tot een goede vriend rekende, haalt een flauwe streek uit waardoor ik Mister Onduidelijk totaal niet meer onder ogen durf te komen.

December
De laatste maand van het jaar. Ik kijk terug op een jaar waarin alles is veranderd. Mijn hele leven is omgegooid. Totaal het tegenovergestelde van 2010. Sinds het slagen voor mijn VMBO-diploma sta ik voor de derde keer ingeschreven op een school en eindelijk voelt het goed.

Ik heb het er niet graag over. Soms krijg ik een rood hoofd als mensen erover vragen. Puur omdat ik weet dat het vaak met kwaaltjes van oude mensen geassocieerd wordt. Of dat mensen extreem hard tegen me gaan praten, om er zeker van te zijn dat ik ze versta. Vroeger vond ik het minder erg. “Sorry mam, ik heb de tafel niet gedekt omdat ik je niet hoorde roepen!” Nu ligt dat ietsje anders. Nog nooit is het verstaan van anderen zo lastig geweest. Gesprekken met anderen gaan me redelijk af. Ligt er wel aan hoeveel mensen het zijn, of er duidelijk gepraat wordt en of niemand door elkaar heen praat. Verjaardagen en familiebezoeken zijn een ramp.

De televisie is niet mijn beste vriend. Ik kijk vrij weinig tv, hooguit twee uurtjes per week. Jarenlang heb ik dat scherm ontweken. Maar áls ik tv kijk, wil ik weten waar het over gaat en wat er gezegd wordt. Als er iemand zit te rommelen in de keuken, dan versta ik niets. Gelukkig is daar dé oplossing: ondertiteling. Inmiddels is mijn familie eraan gewend geraakt dat zo af en toe bij de publieke omroep de teletext-ondertiteling aan wordt gegooid. Dit leidt zo af en toe tot grappige momenten: *rustige muziek op de achtergrond*

En dan heb je nog de gemeenteraadsvergaderingen. Wat zouden mijn verslagjes er leuk uitzien als ik meteen versta wat er gezegd wordt. En dat ik wéét waarom de hele zaal ineens lacht. Ik lach vrijwel altijd mee. Al heb ik in de meeste gevallen geen flauw idee wat er gezegd wordt, aangezien het vaak korte interrupties zijn. Door andermans betoog heen. Ja, daar moet je bij mij niet mee aankomen. Chaos. In mijn hoofd.

Toch maar eens informeren of die raadsleden ook ondertiteld kunnen worden.

Dit artikel verscheen 14 december op Ontfrissend.nl

 –

Ik zit achterin, vlak bij het gangpad. Mijn iPod-oortjes doen weer prima dienst en dit maakt dat ik een beetje wegzak en achterover leun. I’m coming out of my cage, and I’ve been doing just fine. De bus stopt. Gotta gotta gotta be down, because I want it all. Zeg buschauffeur, het feit dat we stoppen bij een bushalte wil niet meteen zeggen dat die peuk van je nú opgerookt moet worden. It started oud with a kiss, how did it end up like this. Hé, waar zijn alle passagiers gebleven? Waarom staat er politie? Wordt de buschauffeur gearresteerd?

De buschauffeur stapt de bus in. Jammer. Hij wordt niet meegenomen in een politiebusje. Hij kijkt me aan. “Nou, je treft het niet vanavond.. er is zojuist iets gebeurd: er staat hier een auto dwars op de weg, we kunnen er niet langs.”  Ik verontschuldig mezelf voor het feit dat dit allemaal langs me heen is gegaan, omdat ik muziek aan het luisteren was. Hij lacht naar me. Oh fijn. De buschauffeur lacht naar me. Ik hou nog steeds vast aan mijn u-bent-buschauffeur-en-u-maakt-het-de-reiziger-altijd-moeilijk principe en zeg daarom maar niets en stap de bus uit.

De buschauffeur komt zwijgend naast me staan, terwijl hij verder rookt. “Ik vind het niet zo erg hoor,” zeg ik. Hij neemt nog een laatste trek van zijn sigaret. “Ja, maar ik wel. Ik moet nog door naar Kampen.” De bus is toch nooit op tijd, dus waarom zou dat dan nu wel zo moeten zijn?  “Wacht. Let even op de bus!” zegt de buschauffeur. Hij trapt zijn peuk uit en loopt richting het tafereel. Wow. Ik voer continu strijd met het openbaar vervoer, in het speciaal Connexxion, en zo ineens krijg ik de verantwoordelijkheid over een bus? Mag ik hem dan ook beschilderen? Of versieren met roze vlaggetjes? Of, nog belangrijker: mag ik er dan nu ook instappen en wegrijden? Niet dat ik er ver mee zou komen. Het gaat om het idee.

 Na een tijdje komt de buschauffeur aangelopen, met iemand aan zijn zijde. ”Kunt u eigenlijk geen alternatieve route nemen?” vraag ik, intussen verbijsterd door mijn eigen slimheid. “Ja, deze meneer hier gaat me de weg wijzen. Stap maar weer in!” Pff, de weg wijzen. Dat had ik ook wel kunnen doen. Veel te laat arriveren we bij de volgende bushalte, waar een wankelende kerel instapt. De buschauffeur verontschuldigt zich meteen: “Sorry, er is daar een ongeluk gebeurd, daardoor hadden we vertraging en zodoende heeft u even moeten wachten. Mijn excuses daarvoor.” Iets zegt me dat de zojuist ingestapte passagier niets van deze woorden mee heeft gekregen.

 Meestal stap ik de bus uit met een verplichte ‘doei’, deze keer was het toch wel een ‘doeg hé’. Kijk, dat begint er op te lijken. Maar vrienden met de buschauffeur? Noooit.

8.01 uur. De bus zit vol en rijdt door. Via mijn telefoon update ik mijn Facebookstatus. Maandag, wat ben jij een ongelofelijke rotdag. Bah. Ik haat je. 

8.34 uur. Ik ben dus te laat. Ik loop naar mijn plaats. De leraar begint aan de dagopening. Het thema van deze week is Heftig. Na de opening vraagt hij: “Heeft hier iemand nog iets heftigs meegemaakt afgelopen weekend?” Ik steek mijn vinger op. “Ik was in Artis, en er waren geen gordeldieren.” Hij kijkt me een beetje warrig aan. Laat maar.

9.32 uur.  “Heen en weer blijven rennen, totdat ik stop zeg!” Ik lig languit over de vloer in de gymzaal. Mijn ademhaling is onregelmatig, mijn hart gaat tekeer en mijn hoofd is knalrood. Lichamelijke opvoeding noemen ze dat.

10.49 uur. 7 personen vinden je Facebookstatus leuk.

11.20 uur. Mijn hoofd knalt bijna uit elkaar tijdens het maken van de aardrijkskundeopgaven. Kan iemand niet even een paar miljoen bijdragen aan de welvaart van Mexico zodat ik geen moeite hoef te doen om het maquiladoraprogramma en shared poverty te begrijpen?

13.11 uur. Julius Caesar, ik vind die stripboeken toch wel iets leuker dan het werkelijke verhaal. Ik houd mijn handen voor mijn ogen tijdens de documentaire die we kijken bij geschiedenis. Het is nogal bloederig.

15.15 uur. Ik heb net een doelloos tussenuur achter de rug. De leraar Duits vertelt dat hij een ‘boel respect’ voor me heeft. Ik heb mijn Duitse oefentoets bijna foutloos gemaakt, ondanks dat ik maar een jaar Duits heb gehad.

17.50 uur. Ik sla De Nieuwe Revu dicht. Geen zangles? En waarom wordt mij dat nu pas verteld? Ik had allang thuis kunnen zijn!

18.20 uur. Ik kom thuis. Mijn haar staat alle kanten op en mijn make-up zit overal, behalve waar het hoort. Ik schuif een bordje eten in de magnetron. Intussen bedenk ik me hoe ik al die agenda’s van de Nationale Postcode Loterij moet gaan bezorgen. Laat ik ze eerst maar eens gaan bestickeren met de bijbehorende adressen.

20.05 uur. Het is zó donker dat ik de adressen op de te bezorgen post moeilijk kan lezen. Onder elke lantaarnpaal stop ik even.

20.37 uur. 10 personen vinden je Facebookstatus leuk. Morgen is het dinsdag. Gelukkig.

Mijn ervaring: als je denkt ik kán het niet, dan gaat het je ook niet lukken. Klaar. Maar wat vaak heb ik op de bank gezeten met de gedachte ‘ik kan het niet’. Opbouwende kritiek vatte ik op als commentaar en ik voelde me totaal mislukt. Ik had het gevoel dat ik op zo’n vroege leeftijd al gefaald was in alles wat er maar te bedenken valt. Simpelweg alles mislukte. Ik kon het toch niet.

Nu, enkele jaren later, weet ik dat ik het kan. Wat kan? Ik kán de havo doen, ik kán door naar het HBO. Ik kán zingen. Ik kán goed schrijven. Ik kán iets moois van mijn leven maken. Ik weet op welke vlakken ik talentvol ben, door alle bevestiging die ik het afgelopen jaar gekregen heb. Ik heb risico genomen. Ik ben het diepe in gesprongen.

Ieder mens heeft talenten. Ook jij. Ga er naar op zoek. Gebruik ze. Maak wat van het leven. Je kán het.

And all this time, wohoho all this time, you’ve had it in you.
You just sometimes need a push.

De uitgever van Fancy geeft als reden voor de stopzetting de dalende oplage van het blad aan. Dat is begrijpelijk. Tegenwoordig kopen steeds minder mensen tijdschriften, aangezien er genoeg op internet te vinden is. Maar wat is er nu heerlijker dan na een lange dag thuiskomen, je tijdschrift van de deurmat te plukken en er dan mee op de bank neer te ploffen inclusief een kopje thee en een stuk chocolade?  Ontspanning wordt tegenwoordig in andere dingen gezocht.

De afgelopen jaren heb ik veel gelezen. Toen ik zeven was las ik steevast elke week de Donald Duck, en als ik mijn moeder lief aankeek kreeg ik de Katrien er ook elke maand bij. Rond mijn elfde maakte ik kennis met de Tina. Vanaf toen ben ik nog meer meidentijdschriften gaan lezen. De Girlz! en de Hitkrant waren op een gegeven moment niet meer weg te denken. Niet veel later maakte de Fancy haar intrede in mijn leven der tijdschriften. En ze bleef.

Fancy bevatte alles wat je nodig hebt als meisje van zeventien. Leuke columns, first impression verhalen, foto’s om inspiratie uit te halen, real life story’s, modetips, en knappe jongens. Na vier jaar lezen heb ik flink wat tijdschriften verzameld, die ik graag nog eens doorblader. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze weg te doen.

Lieve, lieve Fancy. Bedankt voor de afgelopen jaren.

Hi Nicolette,

Dank je wel voor je lieve mail en blog!! Superleuk om te lezen!

Wij vinden het ook heel verdrietig dat Fancy er mee stopt, maar van dit soort reacties worden we blij!

Groetjes,

Redactie Fancy
Anneloes Jonker

Rond 8 uur stond ik op het busstation in Emmeloord. Ik stapte lijn 315 binnen, griste de Sp!ts mee en ging ergens voorin zitten. Om er vervolgens na vijf minuten achter te komen dat deze bus juist in tegenovergestelde richting reed. Niet veel later stond ik met een eveneens verkeerd ingestapt meisje buiten. Dus. Ineens stonden we buiten. Liepen we buiten. Renden we buiten. Richting het busstation. Maar het was  al te laat. Op het busstation aangekomen, bleek dat de bus zojuist was vertrokken. Het meisje, waarvan ik haar naam niet wist, vertelde dat ze nog wel een auto had staan, waarmee we eventueel nog snel naar Lemmer konden rijden. De buschauffeurs  in de kiosk maakten ons duidelijk dat we dat niet zouden redden. Het werd dus een uur  wachten. En toen stonden we buiten. Het was koud. En het waaide.

Ik plofte neer op een bankje. Wachten. En wachten. Ik las in mijn nieuwe boek van Kluun. Ik luisterde James Morrison. Ik keek toe hoe een buschauffeur het braaksel van een passagier opruimde. Hoe hij daarmee werd gepest door een vrouwelijke buschauffeur. Ik bedacht honderd redenen om geen buschauffeur te worden. Ik las weer verder. En eindelijk, kwam-ie dan. De bus. Het was 10 over 9, ik was al drie uur wakker en nog maar vijf kilometer van huis.

Een halfuur later reed ik ergens door Friesland, ook al gaf het display in de bus aan dat ik me in Brabant-Oost bevond.  Ik zag helaas nog net geen Groningers met schepjes richting de zee lopen. In Joure stapte ik uit. Het duurde even voordat ik de juiste halte had. Na drie rondjes te hebben gelopen en het aan iemand gevraagd te hebben, stond ik op m’n plek. En daar kwam hij aangereden Busje 98 richting Makkum. Bij het instappen griste ik De Pers mee, ik had de andere krant inmiddels al gelezen. De bus vertrok. Ik kwam er tijdens het rijden achter dat in Sneek een expositie plaatsvond over het natuurlijke gedrag van varkens.

En eindelijk, was Makkum daar. En ik leefde nog. Ik had er maar liefst drie uur en een kwartier over gedaan.

Na een gezellig dagje Friesland stond ik ‘s avonds rond zeven uur weer bij de bushalte. Dit keer met een heel uitzwaaicomité. In de verte kwam buurtbusje 96 aangetuft. Hij stopte voor onze neus.  Drie paar ogen keken ons vanuit de bus aan. Mijn neefje begon voor het raam te springen en begon te lachen. “Haha! Kijk die vrouw! Kijk dan, ze ziet er gek uit!”  Hij had gelijk. Helemaal gelijk. De vrouw leek overgewaaid vanuit de jaren zestig, ze zag eruit als een hippie. De buschauffeur opende zijn deuren.

Ik stapte het kleine buurtbusje in, en zwaaide iedereen uit. Terwijl de buschauffeur zijn route richting Bolsward vervolgde, keek ik  naar de vrouw. Ze droeg een soort van gewaad, een aparte zonnebril en ze had een doek om haar hoofd geknoopt. Haar nagels waren roodgelakt en haar armbanden klingelden bij elke beweging. Haar man draaide zich om richting de buschauffeur. “Waar komt u vandaan, meneer?” Hij droeg een groen Heineken-petje. Zijn vrouw glimlachte. Ik kon het stel niet serieus nemen. Ook de buschauffeur niet. Die uit Koudum kwam, overigens.

Na een aantal minuten richtte de man zich tot mij. “Enne.. waar kom jij vandaan?” Een beetje overdonderd  gaf ik ‘m antwoord.  Intussen zoefden we een Fries dorpje met een onuitspreekbare naam door. “Ah, de polder!” riep de man. “Ik ken het allemaal daar. Luttelgeest, Emmeloord.. Ik heb daar 14 jaar op de kermis gewerkt.” Hij praatte nog even vrolijk door over zijn werkzaamheden in Flevoland, terwijl zijn vrouw lachend knikte. “En je ouders? Wat doen die?” De bus reed over een hobbel en ik stootte bijna mijn hoofd. “Nou, mijn vader is vrachtwagenchauffeur.” De man keek verrast. “Internationaal?” Ik besefte me dat ik me eens wat meer moest gaan verdiepen in de werkzaamheden van mijn ouders. “Nou, ja, euh.. Nederland, Duitsland, België, Luxemburg, Frankrijk..” De man sprong bijna op. “Duitsland! Daar heb ik 14 jaar bloemen verkocht!” Ik keek hem aan. Ik kon hem niet meer serieus nemen.

Eindelijk stonden we op station Bolsward. Het echtpaar sprong de bus richting Heerenveen in. Ik wierp nog even een medelijdende blik richting de buschauffeur en besloot te wachten op de bus richting Lemmer. Nadat de buschauffeur eindelijk zijn koffie op had, konden we vertrekken. Acht minuten later dan gepland, waardoor ik alweer lijn 315 miste. Rond kwart voor elf was ik pas thuis.

Moraal van dit verhaal: mocht je je eens vervelen en wil je nieuwe levenservaringen opdoen, stap gewoon op de bus naar Friesland. En anders ga je maar met de trein.